An Examination of the Evolution of Style in Modern Kurdish Poetry (With a Focus on the Works of Abdullah Goran, Abdullah Peshew, and Sherko Bekas)

بررسی سیر تحول سبک در شعر نو کُردی (با تکیه بر سروده‌های عبدالله گوران، عبدالله‌ پشیو و شیرکو بیکس)

Abstract

Abdullah Sulayman (Goran) is considered the “Nima of Kurdish poetry,” whose innovations in form and vocabulary helped shape the philosophical, social, and political perspectives of his people and inspired his fellow Kurdish poets. Other distinguished poets—such as Abdullah Peshew, Sherko Bekas, Farhad Pirbal, Hashim Siraj, and Jalal Malaksha—have also played significant roles in transforming the structure and language of Kurdish poetry and in advocating for Kurdish rights while engaging with global cultural discourses. The present study aims to examine the evolution of style in modern Kurdish poetry, focusing on the poems of Abdullah Goran, Abdullah Peshew, and Sherko Bekas. This research is theoretical in its objective and descriptive–analytical in methodology. Data were collected through library research, with notes taken from books, articles, and other academic sources. The study introduces the prominent figures of Kurdish poetry from the past century across Iran, Iraq, Syria, and Turkey, and seeks to analyze the formal developments and intellectual themes that have shaped Kurdish poetic expression. The findings reveal that modern Kurdish poetry, influenced by Persian modernists, has inclined toward Nimaic, free-verse, and prose-poetry styles. Through linguistic and literary transformations, it has reflected the aspirations and sufferings of the Kurdish people.

عبدالله سلیمان (گوران) را می‌توان به عنوان نیمای شعر کُردی شناخت که با نوآوری در قالب و واژگان، دیدگاه‌های فلسفی، اجتماعی و سیاسی مردم خویش را شکل داد و هم‌زبانانش را به همراهی فراخواند. دیگر شاعران شاخص مانند عبدالله پشیو، شیرکو بیکس، فرهاد پیربال، هاشم سراج و جلال ملکشاه، هریک در مسیر تغییر شکل و زبان شعر، بر مبارزه برای حقوق قوم کُرد و هم‌صدایی با مطالبات جهانی، تأثیرگذار بوده‌اند.هدف پژوهش حاضر بررسی سیر تحول سبک در شعر نو کُردی با تکیه بر سروده‌های عبدالله گوران، عبدالله‌ پشیو و شیرکو بیکس بود. این پژوهش از نظر هدف نظری و از نظر ماهیت توصیفی- تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای و ابزار مورد استفاده فیش‌برداری از کتب، مقالات و... بود. در این پژوهش چهره‌های شاخص شعر کُردی در قرن اخیر در ایران، عراق، سوریه و ترکیه را معرفی می‌کند و سعی دارد تحولات شکلی و مضامین فکری شاعران این قوم را بررسی کند. نتایج نشان می‌دهد که شعر کُردی در این دوره تحت تأثیر نوپردازان فارسی‌زبان، به سبک‌های نیمایی، سپید و نگاشتی گرایش یافته و با پوست‌اندازی‌های زبانی و ادبی، آرمان‌ها و دردهای قوم کُرد را بازتاب داده است.